Ի՞նչ եք կարծում, հնարավո՞ր է ապրել մինչև 100 տարեկան՝ առանց քրոնիկ հիվանդությունների, դեղահաբերի և ծերանոցների: Աշխարհագրությունը հուշում է, որ այո՛, հնարավոր է, բայց միայն այն դեպքում, եթե դուք ծնվել կամ ապրում եք մեր մոլորակի 5 յուրահատուկ կետերից մեկում:

Այդ վայրերն անվանում են «Կապույտ զոնաներ» (Blue Zones)։ Այստեղ 100 տարեկանների տոկոսը ռեկորդային բարձր է, իսկ մարդիկ ծերանում են դանդաղ ու առողջ: Իսկ թե որոնք են այդ կետերը և ինչն է նրանց միավորում, կբացահայտենք հենց հիմա:

Երբ քարտեզի վրա փնտրում ես կետեր, որտեղ տեկտոնական ուժերն ու բնության էրոզիան ստեղծել են կատարյալ հարմարավետության գոտի, անհնար է շրջանցել Վայոց Ձորի բարձրադիր գոհարներից մեկը՝ Արատեսը։

Սա պարզապես աշխարհագրական վայր չէ. սա մի լաբորատորիա է բաց երկնքի տակ, որտեղ ռելիեֆի յուրաքանչյուր ծալք, ջրային զարկերակն ու կլիման պատմում են մեր մոլորակի հզորագույն անցյալի մասին։

Լուսանկար 1. Արատեսի ընդհանուր համապատկերը՝ կանաչ լեռնալանջերով և ձորով

Մենք սովոր ենք կարծել, որ ժամանակակից արբանյակներն ու Google Maps-ը տեսնում են երկրագնդի ամեն մի սանտիմետրը: Սակայն գոյություն ունեն կղզիներ, որոնք տասնամյակներ շարունակ դիտավորյալ ջնջվել են պաշտոնական քարտեզներից, կեղծվել են դրանց կոորդինատները կամ պարզապես փակվել են հանրության համար:

Այսօր կխոսենք երեք այդպիսի կղզիների մասին, որոնց աշխարհագրական գաղտնիքները ստիպում են մտահոգվել:

Աշխարհագրական մեծ բացահայտումների պատմությունը լի է հերոսական դրվագներով, բայց քիչ պատմություններ կան, որոնք այնքան դրամատիկ և վիճահարույց լինեն, որքան ամերիկացի Ռոբերտ Փիրիի (Robert Peary) պայքարը Հյուսիսային բևեռի համար: Դա մի պատմություն է անմարդկային կամքի ուժի, ցրտահարության, ռազմավարական հանճարի և մի գաղտնիքի մասին, որը մինչ օրս տանջում է պատմաբաններին:

«Հյուսիսային բևեռը կա՛մ իմը կլինի, կա՛մ ոչ մեկինը»

Դա Փիրիի կյանքի նպատակն էր: Մինչև հաջողության հասնելը նա ձախողել էր յոթ արշավախումբ Արկտիկայում: Նա կորցրել էր սառնամանիքից իր ոտքի 10 մատներից 8-ը, քայլում էր դժվարությամբ և մշտական ցավի մեջ: Ցանկացած այլ մարդ կհանձնվեր, բայց ոչ Փիրին: 1908 թվականին, լինելով արդեն 52 տարեկան, նա կազմակերպեց իր վերջին, վճռական գրոհը երկրագնդի գագաթի վրա:

Աշխարհագրությունը միայն քարտեզներն ու լեռնաշղթաները չեն. այն լի է այնպիսի գաղտնիքներով, որոնք երբեմն նմանվում են գիտական ֆանտաստիկայի։ Այդպիսի մի վայր է գտնվում Արևելյան Աֆրիկայում՝ Տանզանիայում։ Ծանոթացե՛ք. Նատրոն լիճ (Lake Natron):

Այս ջրամբարը համարվում է աշխարհի ամենադաժան և միևնույն ժամանակ ամենագեղեցիկ լճերից մեկը։ Հեռվից այն հիացնում է իր վառ կարմիր ու վարդագույն երանգներով, սակայն մոտիկից թաքցնում է մի իսկական բնական առեղծված։

Գայոտը մեկուսացված ստորջրյա հրաբխային լեռ է՝ հարթ գագաթով, որը սովորաբար գտնվում է ծովի մակերևույթից ավելի քան 200 մետր (660 ոտնաչափ) խորության վրա։ Առաջանալով հրաբխային կղզիների ալիքային էրոզիայի հետևանքով՝ դրանք աստիճանաբար սուզվել են օվկիանոսի տակ: Հիմնականում հանդիպում են Խաղաղ օվկիանոսում և տարածված են բոլոր օվկիանոսներում, բացի Հյուսիսային Սառուցյալ օվկիանոսից:

Կաստաներ (պորտ.՝ casta — տոհմ, սերունդ, լատին․՝ castus — մաքուր, սանսկրիտ համարժեքը՝ ջատի), իրար հետ սահմանափակ հաղորդակցմամբ, անփոփոխ մասնագիտությամբ և ընդհանուր առասպելական նախահայր ունեցող մարդկանց ներամուսնական խմբեր։ Կաստաների համակարգի ձևավորման վրա մեծապես ազդել է աշխատանքի հասարակական բաժանումը։ Կաստայական բաժանման առանձին նշաններ եղել են Հին Եգիպտոսում, Իրանում, Չինաստանում, Ճապոնիայում և այլուր։

1911 թվականի աշնանը աշխարհի ուշադրությունը սևեռված էր Անտարկտիդայի վրա: Երկու հանճարեղ հետախույզ՝ նորվեգացի Ռուալ Ամունդսենը (Roald Amundsen) և բրիտանացի Ռոբերտ Սքոթը (Robert Falcon Scott), գրեթե միաժամանակ դուրս եկան մեկնարկային կետերից՝ նպատակ ունենալով դառնալ պատմության մեջ առաջին մարդը, ով ոտք կդնի Հարավային բևեռին:

Սա պարզապես արշավ չէր. սա մրցավազք էր կյանքի և մահվան սահմանագծին, որտեղ հաղթեց նա, ով ավելի լավ էր տիրապետում աշխարհագրական հաշվարկներին:

Իսլանդիան հայտնի է իր հրաբուխներով ու սառցադաշտերով, բայց կա մի երևույթ, որը վերջին տարիներին դարձել է աշխարհի լավագույն լուսանկարիչների և աշխարհագրագետների քննարկման թեման։ Դրանք հյուսված գետերն են։

Վերևից նայելիս թվում է, թե ինչ-որ մեկը հսկայական վրձնով կապույտ, կանաչ, դեղին ու սև ներկեր է քսել երկրի մակերևույթին։ Իրականում սա հոսող ջրի և հրաբխային ընդերքի հանճարեղ փոխազդեցությունն է։

Կոլումբիայի Սերանիա դե լա Մակարենա ազգային պարկում թաքնված Կանյո Կրիստալես գետը բնության ամենավառ երևակայության արդյունքն է։ Ուղիղ կես տարի այս գետը ոչնչով չի տարբերվում մյուսներից, սակայն հունիսից նոյեմբեր ընկած ժամանակահատվածում այստեղ սկսվում է իսկական կախարդանք։ Գետի ջրերը վերածվում են հոսող ծիածանի։