ՀՀ-ում անհրաժեշտ է խստացնել հանքարդյունաբերության ոլորտի օրենսդրությունը, զարգացնել հանքավայրերի տրման և շահագործման գործընթացների թափանցիկությունը:

Հայաստանի պարագայում՝ պոչերը համարվում են արժեքավոր ռեսուրս, ինչը պայմանավորված է դրանք կրկին վերամշակելու և մնացած արժեքավոր հանքանյութը կորզելու հնարավորությամբ: Շահագործողի՝ այդպիսի պոչերի համակարգերը պատասխանատու և ճիշտ կերպով տնօրինելու պարտականությունները հստակ սահմանված չեն և քանի որ պոչերը որևէ ֆինանսական արժեք չեն ներկայացնում հանքավայրը շահագործողի համար ժամանակի որոշակի կետում,  հետևաբար, դրանք, որպես կանոն, պահուստավորվում են ամենախնայողական եղանակով, որը բավարար է կանոնակարգերի նվազագույն պահանջներն ապահովելու համար:
ՀՀ հանքարդյունաբերական օբյեկտների և դրանց հարակից տարածքներում տեղաբաշխված պոչամբարների վնասակար ազդեցությունը:

Ճամփորդության վայր՝ Քաջարանի պղնձամոլիբդենային հանքավայր, Արծվանիկի պոչամբար

Մասնակիցներ՝ 10-րդ դասարանի սովորողներ

Նպատակը՝

• Սովորողների մոտ ձևավորել ընկերային, համագործակցային վերաբերմունք,
• Ծանոթացնել հանքարդյունահանման և վերամշակման աշխատանքներին,
• Տեսնել Քաջարանի պղնձամոլիբդենային պաշարների բաց եղանակով արդյունահանումը,
• Ծանոթանալ թափոնների հետագա ճակատագրին և հասկանալ նրանցում առկա էկոլոգիական վնասի չափը,
• Տեսնել Արծվանիկի պոչամբարը, որն ըստ փորձագետների աշխարհում խոշորագույններից է:

Երրորդ օրն է, ինչ ծանոթանում եմ 《Մխիթար Սեբաստացի》 կրթահամալիրում իրականացվող դասընթացների բնույթին և փորձում ինձ տեսնել դասավանդողների կողքին: Այսօր քննարկեցինք այն նախագծերը, որոնք պետք է ներկայացնենք վաղվա ՝վերջին , ամփոփիչ հանդիպմանը:

Այցելելով կրթահամալիր և ծանոթանալով ուսուցման ընթացքին՝ ինձ համար ունեցա բացահայտում. պարզվում է, այն դպրոցը ուր կերազեի սովորել, առավել ևս` դասավանդել գոյություն ունի: Այսօր սովորեցինք` ինչպես նյութեր, նկարեր, տեղադրել անձնական բլոգում, օգտվել բլոգի գործիքներից: Հեղինակային մանկավարժությունը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործելու՝ ուսուցչին և սովորողին, ահա այն, ինչ անհրաժեշտ է ուսուցչին և աշակերտներին ճիշտ հարաբերվելու համար՝ անընդհատ փնտրտուք՝ չձանձրանալու և հետաքրքիր լինելու պայմանով:

Շուրջ մեկ տարի է կրթահամալիրը տեղափոխվել է մեր տուն: 2019 թվականի այս օրերին ընկերուհիս նույն իմ կարգավիճակով հայտնվել էր այստեղ: Օր օրի ավելացող կրթահամալիրյան ոգևորությունս պայմանավորված էր իր իրականացրած գործունեությամբ: Թվում է այնքան ծանոթ է այս ամենը, կարծես կրկնվող պատմություն լինի, մեկ տարի է գրեթե ամեն օր ակամա մուտք ունեմ կրթահամալիրի առօրյա, իրականացվող նախագծեր, իսկ հաջորդ շաբաթ ընկերուհուս խոստացել եմ օգնել կրթահամալիրի վերաբերյալ հարցում իրականացնել: Թվում է տուն եմ եկել, մնում է ինձ հարազատապես ընդունեք(ժպտում եմ):